Internet, ons collectieve geheugen

Wat Twitter voor mij en velen anderen zo nieuw maakte is het live-element. Hier, nu, op dit moment. Natuurlijk was dit eerder met chat ook al mogelijk, of met Skype, maar Twitter bracht voor het eerst een openbare SMS-achtige dienst naar het web. Logisch dus dat menig blogger ook actief twitteraar werd, sommigen gaven hun blog er zelfs helemaal voor op. Niet langer hoefde je de pagina te verversen om een nieuwe reactie te lezen, berichten verschenen automatisch in beeld. Twitter was en is live. Hallo aarde nu op dit moment.

Massaal geeft men in het openbaar antwoord op de vraag “wat ben je aan het doen?”.Voor elke tweet kun je de locatie waar je je bevindt koppelen – “Add a location to your tweets”. Bovendien legt Twitter vast waarmee ge tweette, via haar eigen website, een mobiele applicatie, of wat dan ook.

Twitter legt dat niet alleen vast ook Google indexeert die gegevens van Twitter. Alles wat je aan het doen bent en waar je je bevindt. En da’s handig want stel nu dat je je afvraagt wat je op 28 maart 2010 allemaal gedaan hebt. Een vraag die voor jou lastig te beantwoorden is, je kunt hooguit je oude agenda erop naslaan. Voor Google en Twitter is die vraag helemaal niet zo moeilijk te beantwoorden. Het levert simpelweg een chronologische lijst met acties op. Glashelder. Feitelijk correct tenzij jijzelf de boel hebt lopen te fucken.

Betekent dit het einde van privacy? Voor een deel wel. Maar het levert ook iets positiefs op: een beter collectief geheugen. Internet legt vast wat we doen, wat we willen, hoe we ons voelen. Internet legt ons leven vast. Als een doorlopende documentaire.

Apple laat me in de steek, welkom Ubuntu!

[blackbirdpie url=”http://twitter.com/#!/Raaphorst/status/44674052190773249″]
Ik heb er sinds afgelopen zaterdagavond last van. Mijn dure MacBook Pro van nog geen 3 jaar oud loopt telkens vast. Het begint met rare strepen in beeld om vervolgens muurvast te lopen, net Windows. Ik klaagde erover op Twitter en vanmorgen, omdat hij weer vastliep, stuurde ik bovenstaande tweet de wereld in. Veel followers reageerden. Ook Roy Tanck reageerde. Ik ken hem nog van het werk dat we samen voor Holland Doc (VPRO) deden.

Hij sloeg de spijker op zijn kop:
[blackbirdpie url=”http://twitter.com/#!/roytanck/status/44683869882023936″]

en

[blackbirdpie url=”http://twitter.com/#!/roytanck/status/44684895510999040″]
Ik zocht en vond een artikel op de Apple support-site waarin de problemen gelukkig werden toegegeven. Je zou toch zomaar een nieuwe laptop gaan kopen?

Anyway, anyhow, ik typ sinds gisteren dus op Ubuntu, Linux, die ik geïnstalleerd heb op een goedkope HP. Werkt prima. Dat u het weet.

The Symbionomics Story

While many see the recession as another blip in the business cycle, we see a deeper transformation- perhaps as profound as the Industrial Revolution. Whether we are talking about fundamental notions of property or that which motivates us to work in the first place, today new social patterns are emerging that better serve our networked world. The story we are telling is one of hope and new possibility. While many conventional institutions are crumbling, in this moment there is a unique chance for humanity to fundamentally reinvent its presence on this planet.

(symbionomics.com)

Zijn hier ook Nederlanders mee bezig?

What’s in it for me?

by-nc-sa foto: Maurits Burgers
by-nc-sa foto: Maurits Burgers
Het lijkt zo logisch jezelf die vraag te stellen: What’s in it for me? En natuurlijk, iedereen doet dat, iedereen maakt zo’n soort afweging. Maar je kunt er ook te ver in doorschieten. Dat je jezelf te precies gaat afvragen wat je ermee opschiet. En als dat antwoord vaag is, dan valt de ‘in it’ tegen en doe je niet mee.

De mooiste dingen gebeuren spontaan zonder dat je precies van te voren wist wat de uitkomst zou zijn. Daarom zijn ze juist zo mooi. En daarom hebben ze zo’n impact.

Haags Bakkie is begonnen puur om met een paar Haagse fotografen van Flickr eens een bakkie koffie te drinken. Opuh Koffie begon op precies dezelfde manier, alleen voor een bredere doelgroep en wekelijks. En zelfs Blog-Art werd gestart vanuit een positief maar klein gevoel. Je begint met een klein idee en weet niet precies hoe groot het kan eindigen. Het is dan heel leuk als de dingen toch onverwacht groter worden. Onervaren zonder routine veel voor elkaar krijgen, er is niets leukers dan dat.

Het is een beetje zoals Waardebepaling Achteraf. Ook dat gaat er vanuit dat je pas achteraf de dingen op hun echte waarde kunt schatten. En dat is in veel gevallen ook echt zo.

Je hebt mensen die de liefde van hun leven ontmoeten en gelijk de toekomstige kinderen voor zich zien inclusief het huis waarin ze zullen gaan wonen. Helemaal uit te tekenen. Het lijkt mij een hell.

What’s in it for me? Het is een vraag die bijna niet te beantwoorden is. En gelukkig maar. Het is een les om op je gevoel te vertrouwen. Als jij het doet, dan moet je ervoor gaan. That’s in it for you!

Den Haag bouwt rustig door…

Voor Hofstijl heb ik een stuk geschreven over het gebrek aan kennis van Gemeente Den Haag en projectontwikkelaars als het gaat om stedenbouwkundige zaken.

Wie goed om zich heenkijkt in Den Haag zal het opvallen dat er sprake is van enorme leegstand. Leegstand onder oude gebouwen maar ook in gloednieuwe panden zoals het Strijkijzer (totale zakelijke verhuur staat leeg). Om kort te gaan: kantoren sterven uit ten tijden van onze kenniseconomie. Ik voorspel: dat zal de komende jaren heel hard gaan. Ingegeven door het feit dat en de gemeente Den Haag en makelaars en eigenaren van locaties geen bal snappen van de veranderingen in de nieuwe economie. Internet maakt het werken plaats en tijd onafhankelijk. Weleens gezien hoeveel mensen er heden ten dagen in een Grean Beans of een Coffee Company zitten te werken bij gebrek aan beter? Dat zijn veelal ZZP-ers en die nemen met de dag toe.

(lees verder op Hofstijl)